استانداردسازی ماشین آلات نساجی

سرعت تکرار بالای قطعات یکسان در تمام ماشین ها یکی دیگر از ویژگی های ماشین آلات نساجی است. یک قاب ریسندگی را به عنوان مثال در نظر بگیرید: هر دستگاه دارای 400 دوک است که به طور همزمان 400 نخ می چرخد ​​که به 400 حلقه، دوک و غیره یکسان نیاز دارد. تعداد سوزن های مورد استفاده در ماشین های بافندگی حتی بیشتر است. یک ماشین بافندگی تار با سرعت بالا با عرض کار 6.6 متر به 7280 سوزن شیاردار در هر دستگاه نیاز دارد. تولیدکنندگان ماشین‌آلاتی که این قطعات را تولید می‌کنند باید ابزارها، وسایل، قالب‌ها، و حتی ماشین‌ابزارهای خودکار چند ایستگاهی یا خطوط تولید مربوطه را بر اساس اندازه دسته‌ای قطعات طراحی کنند تا از راندمان بالا، کیفیت بالا و هزینه پایین در تولید اطمینان حاصل کنند.

 

پیچیدگی قطعات ماشین آلات نساجی نیز در تنوع آنها منعکس شده است. از آنجایی که مواد مختلف پردازش می شوند، انواع مختلفی از قطعات باید با توجه به مواد اولیه مختلف مانند پنبه، کتان، پشم، ابریشم و الیاف مصنوعی طراحی و ساخته شوند. به عنوان مثال، دوک های نخ ریسی پشم باید بزرگتر از دوک های نخ ریسی باشند، اما ساختار آنها مشابه است. علاوه بر این، به دلیل تنوع عرض پارچه، باید مدل های ماشینی با اصول ساختاری کاملاً یکسان اما عرض های کاری متفاوت وجود داشته باشد. اگر قطعات و پارامترهای ماشینی فوق الذکر اجازه توسعه خودسرانه داشته باشند، بر کارایی طراحی محصول، مدیریت تولید و هزینه های تولید کارخانه های ماشین آلات نساجی تاثیر منفی خواهد گذاشت. علاوه بر این، حجم کار مدیریت تجهیزات، موجودی قطعات یدکی، تعمیر و نگهداری و جایگزینی را در کارخانه های نساجی افزایش می دهد و حتی ممکن است باعث هرج و مرج در مدیریت کارخانه شود. هدف از استانداردسازی استفاده از ساده ترین مجموعه ممکن از پارامترهای فنی کلیدی با فاصله عددی مناسب به عنوان مبنای طراحی برای گروهی از ماشین آلات با ظرفیت های مختلف است، در حالی که اصل برآورده کردن الزامات فرآیندهای مختلف را برآورده می کند. به عنوان مثال، قاب های ریسندگی بر اساس گام دوک، دستگاه های بافندگی و رنگرزی با توجه به دامنه کار، و دستگاه های بافندگی بر اساس قطر استوانه طراحی می شوند که هر کدام مجموعه ای از طرح ها را تشکیل می دهند.